عجبت لمن یقنط و معه الاستغفار

در شگفتم از کسی که می­تواند استغفار کند و ناامید است!

نهج البلاغه، حکمت 87

 

پانوشت:
1. تهرانی شدم، امیدوارم ایرانی بمانم.
2. ماه رمضان رسید. شهد شیرین انتظارش لابلای گرفتاری­ها و هیاهوهای روزمره گم شد.