امام جماعت تیشرتی
عصر یک روز بهاری به اتفاق همسر گرانمایه تصمیم گرفتیم به منزل آقا مهدی- یکی از دوستان همکلاسی و پدر دوقلوی ۶ ماهه حنانه و ریحانه- سر بزنیم.
از خانه ما تا خانه ایشان ده دقیقه فاصله است.
از آنجا که هر پروژه خانوادگی، یک پیوست مهندسی خرید دارد- فارغ از آنکه شما بودجه کافی در اختیار داشته باشید یا خیر- و کمی دیر راه افتادیم، مغرب شد.
ما- یعنی من و همسر گرانمایه- هم در یک حرکت تبلیغی به اولین مسجدی که رسیدیم، وارد شدیم.
راهروهای مسجد پر از عکس شهدا و احادیث اهلبیت علیهمالسلام بود.
وارد صحن مسجد که میشدی، سمت راست یک محراب فیروزهای رنگ با طراحی اسلیمی به چشم میخورد که با لامپ هالوژن سبز رنگ روشن شده بود.
اهل مسجد، از پیر و جوان صفوف منظم و مرتب نماز جماعت را در چند ردیف پشت سر هم تشکیل داده بودند.
مطابق عادت همیشگی، رفتم صف آخر نشستم.
کم کم مسجد پر شد.
اما خبری از امام جماعت نبود.
ربع ساعتی هم گذشت، اما امام تشریف نیاوردند.
زمزمههای گلایه داشت به فریادهای اعتراض بلند میشد: مگه قول نداده؟ میاد یا نه؟ به موبایلش یه زنگ بزنین؟
این صداها مسجد را پر کرد.
چند نفری هم از مسجد خارج شدند.
هر چقدر با خودم کلنجار رفتم، نتوانستم بیخیال بشوم.
بلند شدم، رفت جلو و به خادم مسجد که مرتباً بین دفتر و محراب در رفت و آمد بود، گفتم: آقا سلام. من طلبهام.
اگه مردم حاضرن پشت سرم وایسن، برم جلو.
آقای خادم هم سریع جلو رفت و سجاده محراب را انداخت جلوی صف اول.
بعد هم توی بلندگو اعلام کرد که یک نفر طلبه جلو ایستاده و حی علی الصلوه.
عبا انداختم و نماز جماعت مغرب را خواندم.
بین دو نماز امیدوار بودم امام جماعت برسد.
بلند شدم و برای مردم دو دقیقه صحبت کردم که عدالت امام جماعت چندان پیچیده نیست و یک قرائت صحیح و سیمای ظاهری کفایت میکند.
نماز عشاء هم خواندم.
یک صفحه قرآن بعد از نماز هم قرائت کردم و مردم هم استماع.
بعد از نماز گوشیام را روشن کردم.
اس ام اس آمد. همسر گرانمایه نوشته بود: امام جماعت تیشرتی! بیرون منتظرم.
پانوشت:
1. من معمولاً تیشرت نمیپوشم.
نه اینکه تعصب و تقید خاصی داشته باشم.
بهم نمیاد.
اما اون روز، تقدیر بود مردم یکی دیگر از نشانههای آخرالزمان رو ببینن!
2. امام جماعت مسجد را چند روز بعد دیدم.
سید خوش سیما و متواضعی که دعوتم کرد بیشتر به اون مسجد سر بزنم .
سید میگفت اصحاب مسجد خیلی با جلو ایستادن یک مکلا موافق نیستند و در مسئلهای که اسلام سخت نگرفته، بسیار سختگیرند.
با این اوصاف نمیدونم اون روز چی شد که ملت پشت سر ما وایسادن، اون هم منی که تهریشی بیشتر نداشتم و تیشرت تنم بود. یاللعجب!