آغاز

بسم الله


طعم غریب پدری...

رنگ رژ یا پند روحانی؟!

نگاهی به فیلم سینمایی «رسوایی»

پرداختن به این کارکرد روحانیت، یعنی رفع معضلات اجتماعی، تلاش برای حمایت از بیماران روحی جامعه و حل مشکلات گناهکاران، معتادان، بدهکاران، فقرا و مستمندان، و حتی زنان بدکاره از مجاری غیررسمی و با اتکاء بر سواد، دانش و اعتبار و حیثیتی که نزد مردم (و نه دولت و حکومت) پبدا کرده‌اند، درخشان‌ترین سکانس فیلم و به تعبیری نقطه عطف فیلم به شمار می‌آید. تصویری که کمتر کسی بدان توجه نمود و زیر درخشش رنگ سرخ رژلب افسانه و کفش پاشنه بلند او بی‌رنگ شد. تماشاگر ندید یا کارگردان نشان نداد؟

پانوشت:
در زنان پرس منتشر شد

ادامه نوشته

هیس؛ فریادی بلند علیه سکوت دختران

نگاهی به فیلم «هیس، دخترها فریاد نمی‌زنند»

از سینما چه می‌خواهیم؟
تعریف یک فیلم سینمایی خوب چیست؟ وظیفه و رسالت سینما چیست؟ چرا سینما یک هنر برتر است؟ اگر فیلمی بتواند روی خطوط قرمز و موضوعات ملتهب جامعه با هنرمندی و درایت تمرکز کند، بی‌حاشیه و بدون دردسر یک تبیین علمی و کارشناسی ارائه کند، هشدار دهد، شیوه‌های پیشگیری و چارچوب‌های درمانی را گوشزد کند؛ آن گاه ما دیگر از این سینما چه می‌خواهیم؟ اگر سینما در قامت یک مصلح اجتماعی با دلسوزی، شفقت و دردمندی، تعهد و مسئولیت انسانی را به افراد بشر که در میانه هیاهو و هیجان متوهمانه مدرنیته و در هزارتوی گرفتاری‌ها و مشغله‌های برخاسته از غفلت متذکر شود، جز این است که اقبال جامعه به این سینما بازمی‌گردد، صندلی‌ سالن‌ها پر می‌شود، گیشه رونق می‌گیرد، هزینه‌های سیاسی و امنیتی پایین می‌آید و چهره اجتماع از زردی یأس به سرخی امید می‌گراید؟

پانوشت:
همین مطلب در زنان پرس:
http://zananpress.com/archives/31223

ادامه نوشته